Onthulling plaquette Andrée Bonhomme in Maastricht, 18 oktober 2015

FCS_1869

In dankbare herinnering aan Johnnie Harmes (25 juli 1944-1 april 2017), grote fan van onze Stichting Maastrichtse Componisten. En ook Lei Wang, die hij op Facebook bleef volgen en vaak ‘ridderde’ met een duimpje omhoog.

Lieve Johnnie, ben vrij, ben gelukkig en weet je geliefd.

1 december 1905 was een vrolijke dag voor de familie Bonhomme in het hoekhuis van de Alexander Battalaan no. 1, hun eerste dochtertje Andrée werd geboren.

Niemand kon toen nog bevroeden dat ze  de latere componiste Andrée Bonhomme zou worden, dat ze zich in haar composities zou laten inspireren door de grote Darius Milhaud in Parijs en dat ze alles in het werk zou zetten om naar Parijs te gaan om les van hem te nemen. Andrée was een van de weinige vrouwelijke componisten in Nederland in de eerste helft van de vorige eeuw. Jarenlang was ze lid van het Maastrichts Stedelijk Orkest de voorloper van het Limburgs Symfonie Orkest en nu philharmonie zuidnederland.

Op zondag 18 oktober j.l. vond de onthulling van de plaquette ter ere van Andrée Bonhomme plaats.

De ontvangst vond plaats op locatie van Mathieu Bruls Architecture, Alexander Battalaan 51. Na een inleidend woord door mevrouw Maud Douwes, voorzitter Stichting Maastrichtse Componisten werd de 110e verjaardag van componiste Andrée Bonhomme toegelicht door John Harmes, voorzitter Stichting Andrée Bonhomme.

Doris Hochscheid (cello) en Frans van Ruth (piano), initiatiefnemers van het Festival Batta & Co, luisterden de muzikale onthulling op schitterende wijze op. Werd voor de onthulling L’abandonnee van Alexander Batta ten gehore gebracht, na de onthulling werd iedereen verrast op een prachtige Elegie van Andrée Bonhomme voor cello en piano.

De onthulling vond plaats bij het geboortehuis van Andrée Bonhomme, Alexander Battalaan no. 1. Na een inleidend voorwoord van Maud Douwes las de Maastrichtse dichter de heer Frans Budé  een toepasselijk gedicht  voor uit eigen werk. Vervolgens was het de image002.jpgeer aan mevrouw Lei Wang, concertmeester philharmonie zuidnederland, om de plaquette te onthullen.

Terug op locatie van Mathieu Bruls Architecture werd de middag feestelijk afgesloten met een drankje ter ere van Andrée Bonhomme en muziek van haar hand. De deelnemers werden bedankt en er was de mogelijkheid om samen terug te kijken op een geslaagd en feestelijk evenement.

Het onthullen van de plaquette was tevens de start van de feestelijkheden rond de 110e geboortedag van Andrée Bonhomme. Op de website www.battaenco.nl kunt u zien hoe in het weekend van 6 t/m 8 november a.s. uitgebreid aandacht wordt gegeven aan Alexander Batta, Andrée Bonhomme en andere componisten van Maastricht).

Frans Budé, PARTITUUR. Een hommage aan Andrée Bonhomme
De drie gedichten waarin Andrée Bonhomme in Nederland is.

Parijs zoals nooit Parijs

Op de grand boulevard een wereld van teruggevonden
geluiden, duiven en al zo meer, bomen hoog boven
flanerende massa’s, café’s die op elke hoek triomferen.
Meisjes ruilen kauwgomballen, een jongen telt
zijn franken, een die op zijn step met je meerijdt,
als jij kwiek en doelgericht de Boulevard de Clichy oversteekt
onder het uitzinnig klapperen van luifels, ze weerstaan
de stroeve wind. Kijk, hier verkoopt men dure stoffen,
ginds een smalle bloemenzaak, lege etagères, deur op slot.

Hoe dichter je nadert, hoe meer je gedachten gaan zweven,
je haast gewichtloos aanbelt. Numéro dix, monsieur Darius Milhaud,
compositeur. Een gevoel van voorspoed komt over je,
brengt nauwelijks te verbeelden toefjes blijdschap aan.

Vóór de hoge deur droom je je naarbinnen.
Bijna vierentwintig ben je, nooit zo dichtbij
het onuitsprekelijke geweest. Alsof de wereld helt.

Vertel, voel je je astrant leergierig, vol onmogelijke vragen?
Ja, en een brokje in de keel.
Concert

Of je ons mag vergezellen, vraag je,
naar wat ons is beloofd: verlangen
dat aanschuift, zich opent en weer terugtrekt.
Alsof aan zee, zegt iemand.

Je neemt je plaats in achter de vleugel.
Stilte in de zaal, laatste kuch.
De jurk die je draagt, geeft mee. Je opent blad na blad
een ruimte vol klanken, een vrouwenstem
leidt ons mee langs strakke akkoorden, wiegend
over golven achter langverzonken dromen door.

Op weg naar huis herinner je je Parijs. Metrostation Blanche –
hoe je bijna verdronk in aanzwellend vioolspel,
ondergronds naar een frankstuk zocht, en niet vond.

Er huilt opnieuw verdriet in je, als je thuis de bloemen schikt.
In de spiegel je doorschijnende huid.

 

Crescendo

Muziek stroomt door gangen en lokalen, streelt alle ramen,
regent boven Heerlen uit. En iedereen een gouden hemd

met fladderende mouwen, voor wie in de juiste staat, de blik
omhoog, de tintelende klanken tot zich laat komen.

Klarinetten, fagotten, hemels zuiver, mengen zich wellustig
met pianoklanken. Ratelende castagnetten steken het plein over,

aan Romeinse resten en oplichtende etalages voorbij. Hoorn
en contrabas buigen voor het Glaspaleis, schuiven statig

op de schouwburg aan. Daar wordt geklapt. In onderaardse
steenkoolgangen trilt het, alsof de pedalen van jouw vleugel licht

en duisternis verplaatsen. Hoor de bugels, en zie: kinderen
van de stad slaan de maat. Het zindert tot ver na het schemeruur,

de deur van de muziekschool op slot, en jij die de blosjes van
je leerlingen meeneemt, thuis een voor een opslaat, jarenlang bewaart.

Knipsel uit Limburgs Dagblad ed. Heuvelland 19 oktober 2015

Foto’s gemaakt door: Jean-Pierre Geussens